کفش هایم را پا کردم

به راه افتادم

از کنار بیستون گذر کردم

صدای تیشه فرهاد همچنان

گوش شیرین را نوازش می دهد

مجنون در صحرا

بر روی شنزارها

مشق لیلی میکند

بیژن ومنیژه،

وامق و عذرا،

و...

هر کسی در پی عشق خویش است

کسی دیگر غیر از آن کس که نوشت

این قصه ها را

شاهد وصالها و فراقها بود

تلخی و شیرینی قصه ها را دید

گریه کرد،

خندید،

شادو غمگین شد.

آن کس تو بودی خورشید

شاهد تمام قصه ها ،

عشق ها

فراقها

وصالها...

 
در تقویم هنگامی که به روز 12 بهمن می رسیم مناسبتهای مختلفی را می بینیم . ورود آیت الله خمینی به ایران در سال 57 ، آغاز دهه مبارکه ! فجر انقلاب اسلامی در سال 58 ، نخستین دوره جشنواره ! فیلم فجر در سال 61 ، تولد بهمن قبادی کارگردان ایرانی . مناسبتهایی که بالقوه مسرت بخش و شادی آفرین هستند چون در شکل گیری هر کدام گروه زیادی از مردم تلاش داشتند . اما پس از گذشت چندین سال هدفها دچار تغییر شد. آیت الله خمینی در این روز به مادران و پدران جوان از دست داده تسلیت گفتند . قرار بود درآمد فروش نفت بین مردم تقسیم گردد و هزینه خدمات آب و برق برای ملت رایگان باشد . حتی فرمودند ما می خواهیم كه مملكت دارای یك نظام قدرتمند باشد، ما نمی خواهیم نظام را به هم بزنیم، ما می خواهیم نظام محفوظ باشد لكن نظام ناشی از ملت در خدمت ملت، نه نظامی كه دیگران سرپرستی اش را بكنند و دیگران فرمان به آن بدهند اما متاسفانه الان کسی به پدر و مادرهای جوان از دست داده تسلیت نگفت . طرح ساماندهی یارانه ها با مخالفت نمایندگان مجلس و پس از کش و قوسهای فراوان به تصویب رسید و به گفته سران مملکت ، نظام محفوظ نیست چون در چند هفته اخیر نگرانیهای خود را بابت از بین رفتن ارزشها ابراز کرده اند .

دهه فجر: امسال هفته ها قبل از آغاز دهه مبارکه ! فجر و بیست و دوم بهمن نیروهای امنیتی جهت مبارزه با اغتشاشگران در آماده باش بسر می برند . همچنین آغاز به کار نخستین دوره جشنواره ! فیلم فجر در سال 1361 که امسال به علت عدم حضور خیلی از هنرمندان پیشکسوت در جمع هیأت داوران و کناره گیری ایشان و همچنین انصراف بسیاری از سینما گران بین المللی از نمایش فیلمها یشان در جشنواره باعث شد بزرگترین همایش سینمایی ایران به سوگواره ای برای اهل هنر تبدیل شود . وقتی به آخرین فیلم بهمن قبادی " کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد " نگاه می کنیم ، در ابتدای فیلم کارگردان اعلام می کند که این دی وی دی در اختیار شما قرار دارد و برای شما کپی کردن از روی این فیلم حلال است . یعنی پخش فیلم یک کارگردان ایرانی در ایران برای تماشاگر ایرانی ممنوع است و کارگردان با صرفه نظر از حق خود مجوز دیدن این فیلم را میدهد . دنیای عجیبی است . هنجارها به ناهنجار ، حلال به حرام ، دوست به دشمن تبدیل شده است .
آیا این نتیجه انفجار نور بود ؟
پی نوشت :این مطلب اصلاً سیاسی نیست و نظر شخصی نویسنده است .
"خورشید"

شنبه : روز دیدار، روز طلوع خورشید جقدر خوشحالم وقتی که می تابه؛

یکشنبه : با اینکه روز خوبی نیست برای من یکشنبه ها ، ولی به خاطر تو دوستش دارم ؛

دوشنبه :  روز میان هفته برای من ، گرمای زیاد از عشق با اینکه تا حدودی مثل یکشنبه هاست ؛

سه شنبه : قشنگترین روز هفته من ، آخه خورشید تو این روز اولین بار تابید؛

چهارشنبه : باید خودم رو آماده کنم برای فردایی سخت ؛

پنجشنبه : شروعی دلنشین برای آغازی سخت، همیشه این پنجشنبه ها غروباش برای من ابری میشه تا...

جمعه : ...تا جمعه  هوای ابری وخورشید  پشت اون ابرها بدون اینکه بخواد قایم میشه ، کاش هیچوقت جمعه ها نبود؛

شنبه : هفته برای من هشت روزه چون طلوع خورشید من شنبه ها شروع میشه اول وآخر هفته های من هم شنبه هاست،

پس دوباره  شنبه روز دیدار،...

چقدر دوستش دارم!

امروز سالروز تولد الیور هاردی کمدین معروف است . کسی که با هنر نمائیش خنده را بر لب مردم می نشاند .او که در 10 ماهگی پدرش را از دست داد در خانواده ای پرجمعیت زندگی میکرد و مجبور بود برای تامین معاش خانواده کار کند وبه خاطر ظاهر بشاش و خنده رو بالقوه استعداد کمدین شدن را داشت و ظهور یک بازیگر معروف و مشهور را در آینده نوید می داد . هنوز هم بسیاری از مردم دنیا با دیدن فیلمهای لورل و هاردی لحظات شادی را سپری می کنند . البته صدا و سیما هم حدود هفت ماه پیش که احساس کرد شاد زیستن حق ملت است در اقدامی عجیب اقدام به پخش متوالی فیلمهای کمدی از این زوج هنری  در طول چند روز نمود که متاسفانه این اقدام هم مردم را شاد نکرد . چون درد اجتماع عدم پخش فیلم شاد نبود که شاید عدم روح شاد در ضمیر شان بود .طبق گفته های جامعه شناسان ایرانیان  سخت می خندند اما در حال حاضر این کار بسیار دشوار تر از قبل می نماید . چرا که در هر طبقه ای از اجتماع غصه و درد بیشتر از توان تحمل آن است . شاید دیده باشید که صبحها وقتی پا به خیابان می گذاریم با امید شروع یک روز خوب یا دیدن چهره خندان مردم با قیافه های عبوس مواجه می شویم . کوچکترین تنشی منجر به در گیری های عمده می شود .شاید دلیل زیاد شدن خودرو های تک سرنشین هم تحمل نکردن همدیگر باشد و ترجیح می دهیم به جای اینکه در معابر عمومی با دیگران هم صحبت شویم با خیالات خود خلوت کنیم . زمان زیادی است که شادمانه نخندیدیم چون غمی که دردل اکثر مردم خانه کرده اجازه ورود خنده را به دل نمی دهد . اما وقتی بیشتر کنار هم باشیم و خود را هم درد یکدیگر بدانیم و دسته بندی هایی که بینمان ایجاد شده را از بین ببریم با این دیدگاه که ما همه با هم هستیم راحت ترشادی را مهمان وجودمان می کنیم و خنده را بر لب مینشانیم چرا که خنده بر هر درد بی درمان دواست .
البته غیر از درد عشق که درمانی ندارد .

"خورشید"

سلام بی بی جون

خیلی وقت  بود که ندیده بودمت

شاید  که یادم رفته بود شکل اون صورت ماهت

وقتی اومدی بخوابم

اول نشناختمت

تا که گفتی : تو هنوز لپات آب نشده !

تنها چیزی که از تو یادمه همین جمله بود

ولی با اومدنت دل من رو تنگ کردی

شاید هم اومدی که بگی که ما بچه ها خیلی بی وفائیم

که الان حتی نمی دونیم کجا خوابیدی

کاش بودی با تو  حرف می زدم

دفعه بعد که اومدی حتما ازت یه سئوال می پرسم

تو هم عاشق بودی؟

حتما برای جواب این سئوالم پیشم بیا

شاید هم من اومدم به آرامگاهت

می خوام قصه خورشید رو برات  بگم

آخه فقط برای تو می تونم تعریف کنم

منتظرم بی بی جون

پی نوشت ۱: این عکس مادر بزرگمه و در قید حیات چون از بی بی عکس نداشتم این عکس رو گذاشتم که برام خیلی عزیزه

پی نوشت ۲: بعضی از دوستان گله کردند از ننوشتن نوعی از مطالب که قبلا می نوشتم  فعلا به همین یه بیت اکتفا میکنم شاید جواب عزیزا تو همین باشه به هر حال فعلا نظر من اینه

در این غوغای مردم کش در این شهر به خون خفتن

خوشا در چنگ شب مردن ولی  از مرگ شب گفتن